Μετά την αυλαία για το Μεγάλο μας Τσίρκο

Ιφιγένεια Τσαντίλη
Δημοσιεύθηκε Φεβρουάριος 10, 2018, 9:58 πμ
16 secs

Μετά την παράσταση τα φώτα σβήνουν. Οι θεατές πηγαίνουν σπίτι τους σχολιάζοντας αυτά που έζησαν και είδαν. Οι τεχνικοί ξεστήνουν τα σκηνικά. Κι εσύ πρέπει να αποχαιρετήσεις το ρόλο σου, να συνεχίσεις τη ζωή σου, αλλιώς χάθηκες, κυριολεκτικά χάθηκες.

 

Photo by Ifigenia T.

2018 I.Kanellopoulos

 

Ξεβάφοντας το πρόσωπό σου για να βγάλεις τη μάσκα, αποχαιρετάς τη γυναίκα που υποδύθηκες. Τη γυναίκα που σε άφησε να μπεις στο κόσμο της και μοιράστηκε μαζί σου τα μυστικά της. Για λίγο είδες με τα μάτια της τη ζωή, μίλησες με τη φωνή της, έκανες τις κινήσεις της. Μέσα από σένα έγινε αληθινή.

Είναι δύσκολος ο αποχωρισμός αλλά πρέπει να το κάνεις για να σωθείς, να πας παρακάτω, να ζήσεις άλλα πράγματα, να έρθουν άλλοι ρόλοι. Την αφήνεις πίσω αλλά ξέρεις ότι ποτέ πια δεν θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος, θα έχεις κάτι από εκείνη πάντα, θα θέλεις να την ξανασυναντήσεις σύντομα για να της πεις όλα αυτά που δε λες ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου. Θέλεις να ξαναφορέσεις τα ρούχα της, να πεις τα λόγια της και να εκφράσεις τις σκέψεις, άλλη μια φορά.

Να γιατί το θέατρο είναι μαγικό και θεραπευτικό συνάμα.

Είναι ότι πιο σύνθετο έχω κάνει μέχρι τώρα στη ζωή μου αυτό το έργο, πέρασα από τη νιότη και την αφέλεια στην ωριμότητα και το δράμα. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, να παίξω στη σκηνή το Ρωμιάκι και τον ξεριζωμό, όπως τον εμπνεύστηκε και τον έγραψε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης το 1973 και να αντισταθώ σε όλα όσα με πονούν και δεν τα εκφράζω στην καθημερινότητά μου.

Είναι σύμπτωση ότι πριν λίγες μέρες έγινε το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία και η εικόνα της Βουλής με τα πανό μπροστά έμοιαζε τόσο πολύ με το δικό μας σκηνικό στην παράσταση;

 

Photo by Marie Louise Bloom

 

Ένα ιστορικό έργο που έχει τέτοια δυναμική ώστε να ξεσηκώσει το λαό στην εποχή της χούντας είναι πάντα διαχρονικό και δυστυχώς και στην εποχή μας αντιμετωπίζουμε τον ίδιο σκοταδισμό και τα ίδια αδιέξοδα με εκείνη την εποχή και ας μην φυλακίζουν το σώμα μας. Τα μαρτύρια που περνάμε τώρα είναι ψυχικά. Χάνουμε τα σπίτια μας, φεύγουν από την χώρα τα παιδιά μας για να επιβιώσουν, μαστιγώνουν την αξιοπρέπεια μας. Τα πράγματα είναι δυσάρεστα και πρέπει να βρούμε υποστηρικτικούς παράγοντες για να επιβιώσουμε. Το θέατρο είναι ένα μέσον, έχει δυναμική καλλιεργεί την ψυχή σου και δαμάζει τη θέλησή σου.

 

Photo by Marie Louise Bloom

 

Να δώσω συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης σε όλα τα παιδιά όπως και εγώ που μετρήθηκαν με τον εαυτό τους, με τα ιστορικά πρόσωπα που υποδύθηκαν, αλλά και με τους ηθοποιούς τους αξέχαστους αυτούς ανθρώπους που είχαν το θάρρος να πουν αυτά τα λόγια μπροστά σε μια χούντα και να κάνουν το λαό να επαναστατήσει.

Συντονιστήκαμε απόλυτα με την πραγματικότητα, όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Κουραστήκαμε ματώσαμε αγχωθήκαμε, προφανώς γιατί δεν είμαστε επαγγελματίες με τη στενή του όρου έννοια. Όμως βγήκαμε, σταθήκαμε, περάσαμε τα μηνύματα του έργου στην πλατεία και συγκινήσαμε τους θεατές, πέτυχε ο στόχος και συγκεντρώθηκαν χρήματα για την Ε.Μ.Ε.Ι.Σ αυτή τη σπουδαία πρωτοβουλία των ιατρών να δίνουν παρηγοριά και βοήθεια σε καρκινοπαθείς γυναίκες. Σπουδαία ιδέα είχε ο Γρηγόρης Ξεπαπαδάκης να δημιουργήσει τη μαστολογική εταιρία με 67 εθελοντές ιατρούς που προσφέρουν ίαση και ελπίδα με όλη τη σημασία της λέξης.

Συγχαρητήρια για το θείο έργο τους. Χαίρομαι τόσο πολύ που μας δόθηκε η ευκαιρία να συμπράξουμε στον αγώνα που κάνουν καθημερινά για την εξάλειψη του πόνου και της αγωνίας που βιώνουν οι ασθενείς. Είμασταν ολόψυχα μαζί τους και αυτή η σύνδεση έκανε θαύματα στην παράσταση.

 

Photo by Ifigenia T.

 

2018 I.Kanellopoulos

Όμως δεν είναι μόνο η τέχνη του ηθοποιού είναι τόσες άλλες τέχνες και τεχνικοί που χρειάζονται για να γίνει μια παράσταση. Να γιατί το θέατρο είναι συναρπαστικό.

Ο Γιάννης Τσικούρης που σχεδίασε και ζωγράφισε τα πανό στα υπέροχα σκηνικά μας και ήταν κοντά μας σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, είχε λύσεις για όλα τα προβλήματα. Μια σταθερή αξία.

Ο Αργύρης Θέος, πολύ ικανός διευθυντής φωτογραφίας, μας έκανε την τιμή να έρθει να μας φωτίσει. Εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός και κυριολεκτικά μέσα σε δυο μέρες σχεδίασε τα φώτα της παράστασης και από την κονσόλα μας έδωσε φως, έφτιαξε το κλίμα, μας χάρισε ατμόσφαιρα.

Photo by Ifigenia T.

Δυνατή ψυχή ο νεότατος τραγουδιστής μας που αντικατέστησε τον Χριστόφορο Αναστασάκη , ο Σπύρος Μπουλής, που τα πήγε περίφημα, όπως και ο Μανώλης Μπουρλάκης που δέχτηκε σχεδόν χωρίς πρόβα να βγει μαζί μας, έβαλε τη στολή του ως γνήσιος Κρητικός και έφερε τη λύρα του στην παράστασή μας. Το ίδιο και οι δύο χορευτές μας με μία πρόβα χόρεψαν μαζί μας πεντοζάλι και τσάμικο με τον Κολοκοτρώνη, γιατί το έργο, όπως έγραψε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, έχει μουσική, τραγούδια, χορό γιατί ήθελε να ξεθυμάνει, να το ρίξει έξω.

 

Photo by Ifigenia T.

 

Η μικτή χορωδία των Γλυκών Νερών, αυτοί οι άνθρωποι που περίμεναν ώρες ατελείωτες στις πρόβες να διορθώσουμε τα λάθη μας, να ηρεμήσουμε από τις ανασφάλειες, ώστε να πούμε τα τραγούδια της παράστασης, ιστορικά τραγούδια που τα πρωτοείπε ο Νίκος Ξυλούρης, μετά η Βίκυ Μοσχολιού και τόσοι άλλοι σπουδαίοι καλλιτέχνες. Όλη τη χορωδία ευχαριστώ για την ευγένεια και την καλοσύνη που είχαν στα παρασκήνια.

Και φυσικά ο μαέστρος Γιάννης Βρυζάκης που δίδαξε τα τραγούδια και μας έκανε διορθώσεις, στη φετινή παράσταση μας έλειψε και τον θυμάμαι πάντα.

Μια μνεία για τον κύριο Μπάμπη στο θέατρο που είναι τόσο υπομονετικός και τόσο υπέροχος άνθρωπος μαζί μας, να μη χαλάσει σε κανέναν χατίρι, ήταν κοντά μας συνεχώς σε κάθε μας λογική, ή παράλογη απαίτηση, η ψυχή του θεάτρου Pierce, ήρεμη δύναμη. Όπως και ο Παναγιώτης που βοήθησε στο στήσιμο των σκηνικών και ανοιγόκλεινε την αυλαία. Όταν εγώ έπρεπε να σπρώξω να βρω την άκρη του υφάσματος για να βγω απ’ τη μέση μπροστά στο κοινό, ο Παναγιώτης ήταν εκεί να μας καθοδηγεί όρθιος δυο ώρες και σε όλες τις πρόβες, να ξέρει που μπαίνουμε και που βγαίνουμε σε ποια ατάκα μας να ανοίγει ή να κλείνει την αυλαία.

Photo by Ifigenia T.

Τώρα νομίζω ήρθε η ώρα να αναφερθώ στη Μαρία τη βοηθό σκηνοθέτη. Ένα κορίτσι αστέρι απ’ την πρώτη στιγμή που ήρθε στις πρόβες μας έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά και πρόσεχε κάθε λεπτομέρεια, ήξερε πώς να μιλήσει στον καθένα ξεχωριστά, πώς να βγάλει τον καλό μας εαυτό και να συμπληρώνει όλα αυτά που χρειάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη, άψογη σε όλες τις στιγμές. Την ευχαριστώ πάρα πολύ που καταλάβαινε πόσο πολύ φοβάμαι και με οδήγησε να πάω παρακάτω.

Photo by Ifigenia T.

Το Μαργαριτάκι μου, η ταλαντούχα γυναίκα μας εξήγησε τι πρέπει να εκφράσουμε. Με ρώτησε τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω για να βρούμε λειτουργικές λύσεις στο ρόλο και είδε τη φλόγα μέσα μου, με αναγνώρισε. Αληθινά είναι όμορφο να συναντάς ωραίους ανθρώπους σ’ αυτή την επίπονη και δύσκολη όσο και συναρπαστική διαδρομή.

Photo by Ifigenia T.

Έρχομαι τώρα στην καρδιά της παράστασης στη φίλη Αγλαΐα που επιμελήθηκε τα ρούχα μας και όχι μόνο, ήταν εκεί όλες τις ατέλειωτες ώρες των προβών επί δύο χρόνια να διαβάζει τους ρόλους μας, ο ακούραστος υποβολέας, να διορθώνει την κάθε λέξη που λέγαμε λάθος, να την σημειώνει και να μας το τονίζει κάθε φορά ώστε να διορθωνόμαστε, να μένουμε πιστοί στο κείμενο του Καμπανέλλη, γιατί έτσι πρέπει. Η Αγλαΐα και ο Γιάννης φιλοξένησαν στο σπίτι τους τον ίδιο τον Όθωνα!

Χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Γιάννη Κανελλόπουλο που τρέχει με τη μηχανή του σε όλες τις εκδηλώσεις γιατί αγαπάει την τέχνη και την κρατάει στο φακό του για πάντα ζωντανή. Εκεί όταν τελειώνει η παράσταση και μένουν μόνο οι αναμνήσεις, απομένουν οι φωτογραφίες του, απόδειξη ζωντανή ότι το ζήσαμε και αυτό. Τον ευχαριστώ από την καρδιά μου που έκανε τον κόπο να τρέξει να μας φωτογραφίσει και φέτος.

Θα γελάσετε, όχι δεν είναι τα όσκαρ για μένα που λέω τόσες ευχαριστίες. Για μένα αυτή η παράσταση είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα που έχω κάνει, εξίσου δύσκολο με τα πτυχία μου, με τις πρόβες και τις παραστάσεις χορού. Δύσκολο έργο το χτίσιμο ενός ρόλου, όσο και συναρπαστικό.

2018 I.Kanellopoulos

Και τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μπέττυ Λιβανού, στην κυρία του θεάτρου, που έχει το θάρρος να μας παίρνει να μας ανεβάζει εκεί ψηλά, να πιστεύει σε εμάς ότι θα τα καταφέρουμε όταν τρέμει το φιλοκάρδι μας. Μας σκηνοθέτησε με υπομονή και πυγμή. Δεν έκανε πίσω στους φόβους και τις αδυναμίες, μας πήγε πέρα από τα όρια μας και τελικά δικαιώθηκε. Ευχαριστώ που μου εμπιστεύτηκε ένα τόσο σύνθετο και ιδιαίτερο ρόλο.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!

Ευχαριστώ τους δικούς μου φίλους και συγγενείς που με τίμησαν με την παρουσία τους και με περιέβαλαν με τόση αγάπη. Μου έδωσαν δύναμη να ξεπεράσω τους δισταγμούς και τα κρατήματα που είχα και να φωνάξω: Κάτι γίνεται, κάτι γίνεται…

 

2018 I.Kanellopoulos

 

Αχ τι όνειρο είναι αυτό! Είμασταν λέει όλοι μαζί επάνω σε μια τεράστια σκηνή και κάτι δράκοι από πάνω μας και στα αυτιά μας ηχούσαν οι συνεδριάσεις της Βουλής για νομοσχέδια και μνημόνια και ο ήχος ανακατευόταν με κραυγές και τραγούδια αγωνιστικά. Άκουγα και την φωνή του Κολοκοτρώνη που έλεγε ότι θα μας πάρουν το Σύνταγμα και τη Μακεδονία μας και ξύπνησα … είναι όνειρο να ζεις κάτι σπουδαίο. Αυτοπραγμάτωση η ανώτερη χαρά στην κορυφή της πυραμίδας του Maslow! Ευχαριστούμε Μπέττυ που το εμπνεύστηκες και κράτησες γερό τιμόνι!

 

Ιφιγένεια Τσαντίλη
Δημοσιογράφος - Επικοινωνιολόγος M.Sc.